ΡΑΪΣΑΚΗΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ - ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΙΜΑΔΟΡΟ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΚΙΣΑΜΟΥ

Κυκλοφόρησε πρίν λίγους μήνες ένα αξιόλογο βιβλίο με τίτλο "Ραϊσάκης Θεοχάρης, ο ποιητής και ριμαδόρος της Λίμνης" από τον δάσκαλο Μιχάλη Μουντάκη.
Ο συγγραφέας συνέλλεξε ένα σημαντικό υλικό από τις μαντινάδες και τις σκωπτικές παροιμίες του αξέχαστου Ραϊσοθεοχάρη και όλα αυτά τα παραθέτει με μοναδικό τρόπο στο πόνημα του. Θεωρούμε ότι είναι ένα βιβλίο που πραγματικά αξίζει να βρίσκεται σε κάθε βιβλιοθήκη.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΕΦΥΛΛΑΚΗΣ

Γνωστός και καταξιωμένος λυράρης από τον Πλάτανο Κισάμου.
Κατάγεται από μουσική οικογένεια, καθώς ο παππούς του ήταν ο περίφημος λαγουτιέρης Καρεφυλλομανώλης, αλλά και ο πατέρας του είναι ο παλαίμαχος σήμερα λαγουτιέρης Στεφανής Καρεφυλλάκης.
Ο Βασίλης Καρεφυλλάκης έχει παίξει σε πολλά γλέντια σε όλο τον νομό Χανίων αλλά και εκτός Κρήτης, κι έχει στο ενεργητικό του προσωπικές δισκογραφικές δουλειές. Λαμπρό χαρακτηριστικό του, η πολύ καλή φωνή του.

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΛΩΣΤΡΑΚΗΣ

Από τους καλύτερους δεξιοτέχνες στην λύρα ο Νεκτάριος Κλωστράκης. Καταγόμενος από τον Κάμπο Κισάμου, γεννήθηκε το 1970 στον Πειραιά και ήρθε σε ηλικία 11 ετών μόνιμα στα Χανιά, όπου και ασχολήθηκε με την λύρα. Μαθητής του Κώστα Μουντάκη, δεν άργησε να ξεχωρίσει για το ταλέντο του και την απαράμιλη δεξιοτεχνία του. Σήμερα διδάσκει την λύρα σε ωδεία, παίζει σε γλέντια και έχει στο ενεργητικό του σπουδαίες δισκογραφικές δουλειές και σημαντικές συνεργασίες.

ΤΑ "ΣΥΡΤΑ ΤΟΥ ΡΟΔΙΝΟΥ", ΟΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ

Είναι πολύ εύκολο στις μέρες μας να δημιουργηθούν έννοιες που οφείλονται καθαρά σε κάποια παρεξήγηση και να υπάρξει κάποιο σχετικό μπέρδεμα, το οποίο όμως να καλλιεργηθεί και να περαστεί στην συνείδηση του κόσμου. Και για να ξεκαθαρίσουμε κάτι εξ αρχής: Στην προκειμένη δεν έχουμε ούτε τον σκοπό, ούτε και την διάθεση να μειώσουμε τον μεγάλο αυτόν λυράρη, αλλά ούτε και να απομυθοποιήσουμε το πρόσωπο του. Ίσα ίσα, ο Ανδρέας Ροδινός έχει γράψει την δική του ιστορία, καθ’όλα σεβαστή.

Το 1933, ο Ανδρέας Ροδινός μαζί με τον Γιάννη Μπερνιδάκη ηχογράφησαν μια σειρά από συρτά και λόγω της ασθένειας και του σύντομου και άδικου θανάτου του Ροδινού, πέρασαν στην ιστορία αλλά και στην σφαίρα του θρύλου ως «Τα συρτά του Ροδινού». Και για την ιστορία να πούμε ότι οι δίσκοι αυτοί φέρουν τους κωδικούς και τις ονομασίες : Αποκορονιώτικος συρτός, 1933 (Δίσκος ODEON GA 1649) και Κισσαμιώτικος συρτός, 1933 (Δίσκος ODEON GA 1649). Αυτοί οι δίσκοι ηχογραφήθηκαν στο στούντιο του Ζαππείου στην Αθήνα .

Ποια είναι όμως η αλήθεια για τα εν λόγω συρτά και ποια από αυτά είναι προσωπικές συνθέσεις του Ροδινού;

Γνωρίζουμε ότι εκείνη την περίοδο, τα συρτά ίσα ίσα που χορεύονταν στην υπόλοιπη Κρήτη και δεν είχαν ακόμα καθιερωθεί στο τοπικό ρεπερτόριο. Αυτά τουλάχιστον έχουν διασωθεί από μαρτυρίες Ρεθυμνιωτών μουσικών όπως ο Αλ.Καραβίτης, ο Καρεκλάς, ο Φουσταλιέρης, ο Στραβός, ο Μουζουράκης, ο Κώστας Μουντάκης, ο Γερασιμος Σταματογιαννάκης κ.α. Τι έγινε όμως και ο Ροδινός ηχογράφησε αυτούς τους σκοπούς;

Από όσο γνωρίζουμε ,οι πρώτοι μουσικοί που ηχογράφησαν συρτά στην Κρήτη ήταν ο Νικολής Χάρχαλης και ο Νικ.Κατσούλης ή Κουφιανός στα μέσα της δεκαετίας του ’20. Προηγείται όμως ο Γ.Καντέρης αλλά και ο Χαρίλαος Πιπεράκης που λόγω της προηγμένης τεχνολογίας στην Αμερική, είχαν ηχογραφήσει εκείνα τα χρόνια μια σειρά από πολλούς δίσκους. Συγκεκριμένα, το 1917 ο Χαρίλαος είχε ηχογραφήσει έναν δίσκο που περιείχε τον "Κισαμίτικο" και τον "Κρητικό" συρτό,τα οποία συρτά ήταν παλιές κισαμίτικες μελωδίες, διασκευασμένες από τον Χαρίλαο με ένα ιδιαίτερο λυρικό σχεδόν στύλ (μην ξεχνάμε ότι ο Χαρίλαος είχε φύγει πολύ νέος και ως εκ τούτου, δεν είχε αφομοιώσει σωστά κάποιες μελωδίες). Αυτό τον δίσκο τον έστειλε ο Χαρίλαος στον Μαθιουδάκη τον χωροφύλακα στο Ρέθυμνο. Ο Μαθιουδάκης κατόπιν με τον Φραγκάκη που διατηρούσε δισκοπωλείο τότε και μαζί με τον Μαν.Σταγάκη και τον Στ. Φουσταλιέρη, πήραν τον δίσκο αυτόν, πήγαν και τον έδωσαν στον Ροδινό και στον Μπαξεβάνη ώστε να μάθουν τους σκοπούς αυτούς και να τους ηχογραφήσουν, προτού τους ηχογραφήσει κάποιος άλλος. Τα παραπάνω γεγονότα είναι αληθή 100% και έχουν διασωθεί και από τους Μαθιουδάκη-Φραγκάκη αλλά και από τον Στέλιο Φουσταλιεράκη κι έχουν καταγραφεί. Ο Ροδινός λοιπόν έκανε πολλές πρόβες σε αυτούς τους σκοπούς του δίσκου του Χαρίλαου, κι όταν θεώρησε ότι τους έχει εμπεδώσει, πήγε με τον Μπαξεβάνη και τους ηχογράφησε μαζί με άλλους δύο - τρείς σκοπούς, τους οποίους ο Ροδινός είχε μάθει από τον Μαριάνο, κατά δήλωση του Μαριάνου, όταν είχε βρεθεί για κάποιο διάστημα στα Χανιά. Αυτοί λοιπόν οι σκοποί ηχογραφήθηκαν και λόγω του τραγικού και πρόωρου θανάτου του Ροδινού, έμειναν στην ιστορία ως «Συρτά του Ροδινού». Όπως καταλαβαίνουμε, δεν υπάρχει κανένα συνθετικό-προσωπικό έργο του Ροδινού στην συγκεκριμένη ηχογράφηση, είναι όλα διασκευές παλαιοτέρων κισαμίτικων συρτών και οι περισσότερες είναι ατυχώς παραλλαγμένες, αφού όπως είναι επόμενο, ο Ροδινός δεν πρόλαβε να αφομοιώσει το χρώμα και την δομή αυτών των σκοπών.
Δυστυχώς όμως, πολλοί είναι αυτοί που το αγνοούν και το χειρότερο όλων, θεωρούν ότι σκοποί όπως ο Χανιώτικος, ή, ο Σελινιώτικος είναι δημιουργίες του Ροδινού! Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την διαστρέβλωση μιας ολόκληρης μουσικής κουλτούρας και την δημιουργία ενός μύθου που δεν έχει βάσεις. Σίγουρα, ο Ροδινός καλά έκανε και τα ηχογράφησε ώστε να υπάρχουν αυτά τα τραγούδια, όμως αυτό που έγινε μετά τον θάνατο του δημιουργεί τις όποιες σκιές. Και εννοείται βέβαια ότι ο Ροδινός πρέπει να μείνει φωτεινό παράδειγμα ως ένας παλιός μάστορας της λύρας για όλους τους νεωτέρους διότι κι αυτός με την σειρά του έχει αφήσει τα δικά του σημάδια στην ιστορία της κρητικής μουσικής παράδοσης.

Παραθέτουμε τις γνήσιες ονομασίες των σκοπών που ηχογραφήθηκαν κατά σειρά από τον Ροδινό, σύμφωνα με τις γνήσιες πατρότητες που έχουν διασωθεί και παίζονται ακόμα και σήμερα σήμερα στα Χανιά:

1) Χανιώτικος συρτός αγνώστου συνθέτη, χρονολογείται από το 1453
2) ΄Β Λουσακιανός συρτός του Κιώρου, χρονολογείται από το 1752
3) Αερινιώτης συρτός του Φελεσογιάννη, χρονολογείται από το 1896
4) Σελινιώτικος συρτός του Βουρογιάννη, χρονολογείται από το 1866
5) Ηλέκτρα συρτός του Φελεσογιάννη, χρονολογείται από το 1908
6) Καρεφυλλιανός συρτός του Καναρίνη, χρονολογείται από το 1866
7) Τοπολιανός συρτός του Φαντομανώλη, χρονολογείται από το 1922
8) Βουλγαριανός συρτός του Ζερβού, χρονολογείται από το 1928

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ

Από αριστερα: Στέλιος Κουτσουρέλης-Κώστας Μουντάκης-Γ.Κουτσουρέλης



1924 - 2003

Από την μουσική οικογένεια των Κουτσουρέληδων προερχόταν κι ο Στέλιος. Μια οικογένεια που έχει προσφέρει πάρα πολλά στην μουσική μας. Ανδρέας-Γιώργης-Μανώλης και ο μικρότερος σε ηλικία, ο Στέλιος. Έμαθε κι αυτός την τέχνη του λαγούτου κι έπαιζε πλάϊ στον αδελφό του τον Γιώργη στα πρώτα του βήματα. Μα ήταν και καλός μαθητής, τελείωσε το γυμνάσιο στο Καστέλλι και σπούδασε. Όπως έλεγε ο Γιώργης Κουτσουρέλης για τον αδελφό του "ήταν ο σοφός του σπιτιού μας". Ο Στέλιος Κουτσουρέλης όμως δεν ξεχώρισε τόσο για την δεξιοτεχνία του στο λαγούτο, αν κι έπαιζε καλά, όσο για την πολύ καλή φωνή του. Ήταν από τους καλύτερους τραγουδιστές στην Κίσαμο εκείνη την περίοδο και πολλές φορές τραγούδησε στους δίσκους του αδελφού του, του Γιώργη, στην παρέα τους πότε ο Μαύρος, πότε ο Μουντάκης. Ο Μουντάκης μάλιστα έπαιξε λύρα στην σύνθεση του Στέλιου, στον περίφημο Εννιαχωριανό συρτό. Μαζί τον ηχογράφησαν αυτό τον σκοπό με το λαγούτο του Γιώργη. Ο Στέλιος Κουτσουρέλης μετέπειτα ανέβηκε στην Αθήνα όπου και σταδιοδρόμισε στην Τράπεζα Ελλάδος. Δεν άφησε όμως το λαγούτο και την μουσική. Εμφανίστηκε σε κρητικά κέντρα των Αθηνών με διάφορους καλλιτέχνες, όπως ο Ναύτης, ο Μαύρος, ο Μουντάκης κ.α. Επίσης, μαζί με τα αδέλφια του Γιώργη και Μανώλη, επιμελούταν τις ραδιοφωνικές εκπομπές κρητικής μουσικής την δεκαετία του '50.
Τα τελευταία του χρόνια έπαθε βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο με αποτέλεσμα να σταματήσει να παίζει.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΙΔΕΡΑΚΗΣ

1901 - 1985

Ο Μανώλης Σιδεράκης γεννήθηκε στα Γριμπιλιανά Κισάμου, μια γειτονιά του Κολυμβαρίου.
Καλός βιολιστής και μερακλής, από τους σημαντικότερους της γενιάς του, έπαιξε σε όλη την ανατολική Κίσαμο, αλλά και στις υπόλοιπες επαρχίες των Χανίων. Στα λαγούτα είχε τον Μανώλη Θεοδωρακη, τον Δημ.Σημαντηράκη, τον Μενελ.Κασσιανάκη κι άλλους πολλούς. Δεν άφησε προσωπικές συνθέσεις, διατήρησε όμως το παραδοσιακό παίξιμο αλλά και διέσωσε έως τις ημέρες μας τον χορό "Γλυκομηλίτσα" που τείνει να εξαφανιστεί. Ο Ναύτης μάλιστα, πήγε στα Γριμπιλιανά και ηχογράφησε την Γλυκομηλίτσα από τον Μανώλη Σιδεράκη και συμπεριέλαβε αυτή την ηχογράφηση σε έναν δίσκο.

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗΣ

Με τον Θεοφ.Μαργαριτάκη (από το αρχείο του Ανυφαντή)

Το αηδόνι της Κισάμου. Ο τραγουδιστής που με την φωνή του ταξιδεύει τον ακροατή σε εποχές γνήσιες και μακρινές.
Γεννήθηκε στην Πολυρρήνια Κισάμου και από μικρός έπιασε στα χέρια του το βιολί. Φίλος καλός με τα Καρτσωνάκια (Μανώλης και Βασίλης) και με τον Μιχάλη Κουνέλη. "Η πρεπειά τση Κισάμου" λέγανε τότε. Ο Γρηγόρης Μαθιουδάκης έπαιζε με το παλαιϊκό-γνήσιο ύφος, θαυμαστής του Χάρχαλη και των παλιών βιολατόρων της περιοχής. Αλλά στην φώνη ήταν-και παραμένει-υψίφωνος. Λαρυγγόφωνος όπως λένε. Η νότα "ΣΙ" δεν είναι δύσκολο να βγεί από το λαρύγγι του. Όπως και να κουρντιστεί το βιολί, ακόμα και στην πιο ψηλή του νότα, ο Γρ.Μαθιουδάκης θα τον "πιάσει" τον σκοπό.
Μετά από ένα ατύχημα στο χέρι του, αναγκάστηκε να σταματήσει να παίζει το αγαπημένο του βιολί. Όχι όμως και να τραγουδάει. Επικεντρώθηκε στο τραγούδι και σήμερα, παρόλη την ηλικία του, πατάει τα 80, είναι ίσως ο πιο παραδοσιακός-λαρυγγόφωνος τραγουδιστής του νομού Χανίων.
Στην δισκογραφία, περιέχονται τραγούδια του σε δύο δίσκους "Πολυρρήνιας Ανακρούσματα Νο1 και Νο 2". Μάλιστα, στο Νο2 παίζει ο ίδιος βιολί σε ηχογράφηση που είχε γίνει την δεκαετία του '70.
Εμείς του ευχόμαστε να είναι πάντα γερός και ακμαίος και να μας χαρίζει μοναδικές στιγμές με την υπέροχη φωνή του.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΧΑΡΤΖΟΥΛΑΚΗΣ

Ο Κάμπος Κισάμου με την γειτονιά "Χαρτζουλιανά"

1924 - 2009

Ο λαγουτιέρης Δημήτρης Χαρτζουλάκης ήταν και παραμένει ακόμα ένα σπουδαίο κεφάλαιο της τοπικής μας μουσικής. Ακόμα τον θυμόμαστε ακμαίο και με εξαιρετικό χιούμορ, να λέει μαντινάδες και να διηγείται τις παλιές νοσταλγικές ιστορίες των εποχών που η μουσική στην Κίσαμο ήταν σε άνθηση.
Γεννήθηκε και έζησε στον Κάμπο Κισάμου, στα Εννιά Χωριά. Από έφηβος ξεκίνησε να παίζει με το λαγούτο του στα τοπικά γλέντια. Για πολλά χρόνια έπαιζε με τον αείμνηστο Θοδωρή Σημαντηράκη, τον άξιο αυτόν βιολιστή από τα Σημαντηριανά. Στα Εννιά Χωριά, αλλά και στα όμορα χωριά του Σελίνου ήταν ίσως η σημαντικότερη ζυγιά εκείνη την εποχή. Επίσης, έπαιξε με τον Αντώνη Αναγνωστάκη, με τον Μάμα Ηλιάκη, με τον Φώτη Κατράκη, με τον Μιχάλη Κουνέλη κι άλλους πολλούς βιολιστές. "Καλό λαγούτο και σταθερό" έλεγε ο Μιχ.Κουνέλης για τον Δημήτρη Χαρτζουλάκη.
Μέχρι την ημέρα που έφυγε από την ζωή, πρόσφερε απλόχερα τις γνώσεις του.
Στον Φώτη Κατράκη είχε εκμυστηρευθεί - κι ο Φώτης τείνει να συμφωνήσει - ότι ο Εννιαχωριανός συρτός ήταν δική του σύνθεση, αλλά μετά την άκουσε ο Στέλιος Κουτσουρέλης, την διασκεύασε κάπως και την παρουσίασε ώς δική του. Εμείς πάλι, δεν ξέρουμε για αυτό κάτι αλλά...κάποιον λάκκο έχει η φάβα...
Σήμερα τα εγγόνια του, Δημήτρης και...Δημήτρης, διαπρέπουν στην μουσική, ο ένας λαγουτιέρης κι άλλος κιθαρίστας.

ΤΟ ΜΠΟΥΛΓΑΡΙ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΚΙΣΑΜΟΥ

Ο Λεωνίδας Λαϊνάκης με το μπουλγαρί του


Το μπουλγαρί, είναι ένα όργανο που παιζόταν κυρίως στα χρόνια του μεσοπολέμου. Στο Ρέθυμνο, που είχε βρεί πρόσφορο έδαφος, ήταν κυρίως συνοδευτικό όργανο στην λύρα, μιας και τα λαγούτα δεν είχαν ακόμα καθιερωθεί εκεί και απέκτησε ιδιαίτερη αίγλη στα χέρια του αξέχαστου καλλιτέχνη, Στέλιου Φουστελιεράκη. Ο Φουσταλιεράκης ήταν αυτός που ανέδειξε τις σολιστικές τεχνικές δυνατότητες του οργάνου.
Στον νομό Χανίων, το μπουλγαρί παιζόταν κυρίως στα αστικά κέντρα και ως επί το πλείστον στην πόλη των Χανίων, κυρίως ώς σολιστικό όργανο। Τι γίνεται όμως με την ύπαρξη του οργάνου στην περιοχή της Κισάμου; Εκεί, τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά. Την εποχή που το μπουλγαρί δέσποζε στο Ρέθυμνο και στην πόλη των Χανίων, στην Κίσαμο το λαγούτο είχε ήδη καθιερωθεί στην παραδοσιακή μουσική ζυγιά (βιολί-λαγούτο ή, λύρα-λαγούτο). Οι μοναδικοί καταγεγραμμένοι μπουλγαρίστες της Κισάμου ήταν δύο Δραπανιανοί: Ο Ηλίας Δροσεράκης (συνθέτης του γνωστού συρτού της Χαραυγής) και ο Παναγιώτης Ραϊσάκης. Μάλιστα ο Χάρχαλης το μπουλγαρί το έλεγε "μακρουλό μπουζούκι". Δεν έχουν διασωθεί άλλα ονόματα έως τις μέρες μας, τουλάχιστον κάποιων μουσικών που έπαιζαν κάπως πιο εκτενέστερα αυτό το όργανο. Οι δύο ανωτέρω καλλιτέχνες έδρασαν κυρίως από τις αρχές του περασμένου αιώνα, έως τα χρόνια του μεσοπολέμου. Ποιοί όμως οι λόγοι που δεν άκμασε αυτό το όμορφο όργανο στην Κίσαμο; Είπαμε και πρίν ότι το λαγούτο είχε ήδη καθιερωθεί, όπως και πρίν από αυτό υπήρχαν τα μαντολίνα. Σε κατ'ιδίαν συζήτηση με τον Κωστή Παπαδάκη ή Ναύτη, είχε ειπωθεί ότι λόγω του όχι και τόσο δυνατού ήχου του μπουλγαριού, οι περισσότεροι προτιμούσαν τα λαγούτα, μιας και όπως γνωρίζουμε εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν ηχητικά μηχανήματα και μικροφωνικές εγκαταστάσεις, οπότε και τα όργανα έπαιζαν στα "σκέτα". Επίσης, ο Ναύτης είχε επισημάνει τις κάπως περιορισμένες τεχνικές δυνατότητες του οργάνου ώστε να μπορέσει να παίξει τα ιδιόμορφα κισαμίτικα συρτά το ίδιο σωστά όπως το λαγούτο ή το μαντολίνο και να ενταχθεί δίπλα από το βιολί. Ο Ναύτης έλεγε χαρακτηριστικά οτι τα Ταμπαχανιώτικα πρέπει να παίζονται μόνο στο μπουλγαρί γιατί σε άλλο όργανο "χάνουν". Ο μεγάλος λυράρης, ο Νικολής Κατσούλης ή Κουφιανός είχε καταθέσει στον Ναύτη παλαιότερα ότι το μπουλγαρί ήταν ένα όργανο που συχνά-πυκνά, κυρίως στα μέσα πρός τέλη του 19ου αιώνα παιζόταν από Τούρκους υπηκόους στα μουσουλμανικά καφενεία και τους τεκέδες της πόλης των Χανίων και για αυτό τον λόγο οι Χανιώτες μουσικοί δεν ήθελαν να το υιοθετήσουν στην τοπική τους μουσική,κι από το 1890 και μετά, πάλι κατά τον Κουφιανό, ξεκίνησαν να το παίζουν οι Χανιώτες.Βέβαια, η ιστορικότητα και η προέλευση του οργάνου, όπως την γνωρίζουμε σήμερα, μόνο τουρκική δεν είναι...αλλά μην ξεχνάμε ότι κάποτε "τα σκέπαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά", οπότε, δεν είναι και δύσκολο να δημιουργηθεί κάποια λανθασμένη παρεξήγηση.
Σήμερα, ο Στέλιος.Σ.Λαϊνάκης, ο βιρτουόζος αυτός καλλιτέχνης, έχει επαναφέρει το μπουλγαρί και πάλι στα μουσικά μας δρώμενα, όπως και ο ταλαντούχος μουσικός και γιός του, ο Λεωνίδας Λαϊνάκης.

ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΑΡΑΓΚΙΟΥΛΕΣ

Άποψη από τα Καλλεργιανά Κισάμου

1845 - 1930

Όταν ακούμε το όνομα "Καραγκιουλές", το μυαλό των περισσοτέρων πάει στον πασίγνωστο σκοπό συρτού. Δεν είμαστε μακριά από την πραγματικότητα. Ο Καραγκιουλές σκοπός φέρει το όνομα του συνθέτη του. Μουσταφά Καραγκιουλές. Τούρκος υπήκοος από τα Καλλεργιανά Κισάμου. Στην εποχή του ήταν από τους καλύτερους βιολιστές. Ξακουστός και σαν καλλιτέχνης, αλλά και σαν άρχοντας. Από το βιβλίο του Αθαν.Δεικτάκη "Χανιώτες Λαϊκοί Μουσικοί που δεν υπάρχουν πιά, Ά τόμος" παίρνουμε πολύ σημαντικές πληροφορίες μιας και η εποχή τότε ήταν δύσκολη, κι ακόμα πιο δύσκολες έως και επιφυλακτικές οι μαρτυρίες των γερόντων που τον πρόλαβαν. Λέγεται ότι δεν ξεχώριζε τον κόσμο, είτε χριστιανοί, είτε μουσουλμάνοι, αυτός συμμετείχε κανονικά στα γλέντια όλων. Ο θρυλικός Χάρχαλης σε μαρτυρία του στον Ιωάννη Παπαδάκη (1970) είχε πεί ότι ο Καραγκιουλές τον είχε επηρεάσει ακουστικά και ότι ήταν "άσσος" στο βιολί. Δυστυχώς, δεν έχουν διασωθεί τα ονόματα των συνεργατών του Καραγκιουλέ ώστε να ξέρουμε λίγα περισσότερα πράγματα για την καλλιτεχνική του δραστηριότητα. Αυτά όμως που έχουν μείνει σαν ιερά κειμήλια, είναι τα συρτά του, οι προσωπικές και αψεγάδιαστες συνθέσεις του, που αντέχουν στον χρόνο, σαν τον καλό μαρουβά.
Ο Καραγκιουλές, μετά και την υποχώρηση των Τούρκων στα αστικά κέντρα της Κρήτης αρχικά και μετά την πρώτη ανταλλαγή πληθυσμών, έφυγε για την Σμύρνη, όπου και χάθηκαν τα ίχνη του. Από μαρτυρία του Αθ.Δεικτάκη στο αφιέρωμα του για τον τρανό καλλιτέχνη, κάποιοι Κισαμίτες στρατιώτες τον συνάντησαν στην Σμύρνη το '22, γερασμένο όμως.

Οι αθάνατοι σκοποί του είναι:

1ος συρτός Καραγκιουλές το 1882.
2ος συρτός Καραγκιουλές το 1886.
Γιουσούφης συρτός το 1888.
Καλλεργιανός συρτός το 1890.